Θέατρο Παπαδημητρίου στη Χαλκίδα. Ένα όνομα μια ιστορία.

Ήταν μια συνηθισμένη σχολική μέρα πριν από μερικά χρόνια. Το προηγούμενο βράδυ τα παιδιά του σχολείου είχαν διοργανώσει μία εκδήλωση στο Δημοτικό θέατρο Παπαδημητρίου. Όταν κάποια στιγμή ρώτησα τα παιδιά να μου πουν, γιατί το θέατρο που βρισκόντουσαν την προηγούμενη βραδιά έχει αυτό το όνομα, διαπίστωσα ότι κανένα δεν ήξερε να μου απαντήσει. Τότε δεν μου είχε κάνει και μεγάλη εντύπωση. Το θεώρησα φυσιολογικό. Από τότε μέχρι και σήμερα έχει περάσει πολύς καιρός. Χρόνια θα έλεγα και κάθε φορά που το «φέρνει η κουβέντα» εξακολουθώ και κάνω την ίδια ερώτηση και σε παιδιά του σχολείου, αλλά και σε ενήλικες. Η απάντηση είναι πάντοτε η ίδια ή για να ακριβολογήσω δεν υπάρχει απάντηση. Ένα ελαφρύ σήκωμα των ώμων προς τα πάνω που σημαίνει ότι «δεν ξέρουμε». Και εάν στην αρχή δεν μου έκανε εντύπωση, σήμερα αρχίζει σιγά - σιγά να με ενοχλεί λίγο αυτό το «δεν ξέρουμε».

Για το «θέατρο Παπαδημητρίου» άκουσα για πρώτη φορά στα μέσα τις δεκαετίας του ‘90. Όταν άκουσα αυτό το όνομα αναρωτήθηκα μέσα μου. Παπαδημητρίου; Λες να είναι κανένας από τους «δικούς μας»; Και έτσι άρχισα να το ψάχνω, ώσπου σιγά-σιγά κατάφερα και έφτασα πράγματι σε έναν «δικό μας». Τον Γεώργιο Κων/νου Παπαδημητρίου προς τιμήν του οποίου το θέατρο φέρει το όνομά του. Το «δικός μας» όμως τι νόημα έχει και πώς εξηγείται; Αυτό θα το δούμε και θα το εξηγήσουμε στη συνέχεια, αφού πρώτα δούμε ποιος ήταν ο Γεώργιος Παπαδημητρίου.

Ο Γεώργιος Παπαδημητρίου λοιπόν, ήταν το τέταρτο από τα έξι παιδιά του Κων/νου Δ. Παπαδημητρίου και της Φωτεινής Δαϊναβά. Γεννήθηκε στη Χαλκίδα στις 23 Απριλίου του 1909 (ίσως για αυτό να τον βάφτισαν και Γιώργη). Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και προς το τέλος της υπηρεσίας του έγινε και επιθεωρητής της Δημοτικής Εκπαίδευσης.

Το σπίτι

Tο σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ήταν (και είναι μέχρι και σήμερα) όπως βλέπουμε και στις παραπάνω φωτογραφίες, στην γωνία των οδών Χατζοπούλου και Έλλοπος, πολύ κοντά στο νοσοκομείο της Χαλκίδας. Ήταν εγγεγραμμένος στα μητρώα αρρένων του Δήμου Χαλκιδέων τμήμα Στρατολογίας με αυξ. αριθμό 561. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και το Γυμνάσιο στη Χαλκίδα και συνέχισε τις σπουδές του στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Πήρε τρεις φορές αναβολή από το στρατό λόγω σπουδών, αλλά παρ όλα αυτά αναγκάστηκε τελικά να διακόψει τις σπουδές του και να υπηρετήσει πρώτα τη θητεία του. Τότε τα πολιτικά-κομματικά είχαν ιδιαίτερη σημασία και καθόριζαν σε μεγάλο βαθμό ακόμα και την ίδια τη ζωή των ανθρώπων. Αυτό επιβεβαιώθηκε μετά από λίγα χρόνια (στον εμφύλιο) όταν οι «Ράλληδες» σκότωσαν τον αδελφό του, τον Βασίλη ( που ήταν αντάρτης), στο χωριό Τριάδα (δίπλα από τα Ψαχνά).

Η Οικογένεια Παπαδημητρίου

Ο Γ.Παπαδημητρίου υπηρέτησε ως Λοχίας του Ορειβατικού Πυροβολικού και στις 14 Ιουνίου 1937 πήρε φύλλο πορείας ως έφεδρος για το 2ο Σύνταγμα Πυροβολικού. Τελικά το πτυχίο του από την Νομική το πήρε στις 12 Μαΐου 1939 με βαθμό
« καλώς ».
Διορίστηκε ως Γραμματέας στο Ειρηνοδικείο της Μήθυμνας στο νησί Λέσβος. Πήρε μετάθεση στις 16 Ιανουαρίου 1941 για το Ειρηνοδικείο Σύρου και μετά με νέα μετάθεση στις 21 Σεπτεμβρίου 1946 πήγε στο Ειρηνοδικείο Γαυρίου στην Άνδρο. Ο επόμενος σταθμός στην πορεία του ήταν το Ειρηνοδικείο της Βέροιας. Στον σταθμό αυτό μάλιστα είχε και μια άλλη εξωδικαστική δραστηριότητα και εμπειρία. Εξελέγη Δήμαρχος του Δήμου Γιδά Ημαθίας (σημερινή Αλεξάνδρεια). Μετά από την θητεία του οι κάτοικοι της Αλεξάνδρειας τον ανακήρυξαν στις 3 Ιουνίου 1951 επίτιμο δημότη του Δήμου τους. Έγραφαν μεταξύ άλλων στο σχετικό ψήφισμα. «…ανακηρύσσει επίτιμο δημότη του Δήμου Γιδά Ημαθίας τον τέως Δήμαρχο κ. Γεώργιο Κ. Παπαδημητρίου, Ειρηνοδίκη Βεροίας, για τις πολλαπλές και ποικιλόμορφους παρασχεθείσας εις τον Δήμον μας υπηρεσίας…».

Στις 31 Ιανουαρίου 1952 βρίσκεται στο Ειρηνοδικείο της Τρίπολης λόγω ελλείψεως Ειρηνοδίκη και στις 17 Φεβρουαρίου 1956 στην Κομοτηνή με καθήκοντα ανακριτή. Με Βασιλικό Διάταγμα στις 18 Δεκεμβρίου 1957 μετατέθηκε με δαπάνες του Δημοσίου στο Πρωτοδικείο Πειραιώς και από τις 29 Απριλίου 1958 είναι Πρωτοδίκης Πειραιώς. Με Βασιλικό Διάταγμα στις 29 Απριλίου 1971 προήχθη κατ επιλογήν σε Εφέτη και τοποθετήθηκε στα Ιωάννινα. Στη σχετική έκθεση αξιολόγησης αναφερόταν ότι: “Έχει πλήρη Νομική κατάρτιση και πείρα, είναι φιλόπονος και απολαμβάνει την εκτίμηση και το σεβασμό του δικηγορικού κόσμου.”

Η Οικογενειακό τραπέζι

Όμως το 1971, παρά την προαγωγή του, ήταν η τελευταία χρονιά που υπηρέτησε στο Δικαστικό Σώμα, γιατί την χρονιά αυτή παραιτήθηκε. Τον λόγο της παραίτησής του μου αποκάλυψε στενός συγγενής του που βρισκόταν την εποχή εκείνη στη Γερμανία και προς τον οποίο έστειλε μία επιστολή. Στην επιστολή αυτή, μεταξύ των άλλων του εξηγούσε ότι παραιτήθηκε, γιατί κάποιο απόγευμα δέχτηκε ένα τηλεφώνημα-υπόδειξη από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο για να «βγάλει» ευνοϊκή απόφαση υπέρ μιας εταιρείας οδοποιίας Αμερικανικών συμφερόντων. Την άλλη μέρα το πρωί υπέβαλε την παραίτησή του.

Τα τελευταία χρόνια της υπηρεσίας του στο Δικαστικό Σώμα ασχολήθηκε και με τον συνδικαλισμό και εξελέγη Πρόεδρος Εφετών. Έγραψε τα βιβλία «Επιθεώρηση Εργατικού Δικαίου» και το «Αρχείο Νομολογίας»

Ο Γεώργιος Κ. Παπαδημητρίου έφυγε από κοντά μας την 1η Σεπτεμβρίου 1984. Δεν παντρεύτηκε και ένα μέρος της περιουσίας του (το σπίτι του που ήταν στην Κάντζα ή «Γλυκά Νερά» στην περιοχή προς το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος) το άφησε στο Δήμο Χαλκιδέων. Στο σπίτι αυτό έζησε τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Προηγουμένως ζούσε σε διαμέρισμα στην Αθήνα επί της οδού Αγαθουπόλεως αρ.80. Το σπίτι που άφησε στο Δήμο οι αρμόδιες κρατικές υπηρεσίες το πούλησαν. Συνολικά έγιναν τρεις προσπάθειες πώλησης. Απέδωσε η τρίτη προσπάθεια. Το τίμημα, όπως μου είπε ο τότε Δήμαρχος Χαλκιδέων κ. Στέλιος Μαργαρίτης ήταν 15.000.000 δραχμές. Τα χρήματα αυτά ο Δήμαρχος τα κατέθεσε στην τράπεζα και δεν τα αξιοποίησε για άλλους σκοπούς του Δήμου όπως θα μπορούσε να είχε κάνει. Μετά από κάποια χρόνια (ήταν η εποχή που τα επιτόκια ήταν πολύ υψηλά) τα χρήματα αυτά πολλαπλασιάστηκαν. Αυτά τα χρήματα λοιπόν (αλλά και κάποια άλλα επιπλέον χρήματα που χρειάστηκαν και χορηγήθηκαν από τον Δήμο), διατέθηκαν για να μετατραπεί το παγοδρόμιο που υπήρχε στην πλατεία Αθανάτων σε θέατρο. Είναι το γνωστό μας πλέον «θέατρο Παπαδημητρίου». Τα εγκαίνια του θεάτρου έγιναν από τον Δήμαρχο κύριο Μαργαρίτη την 14 Σεπτεμβρίου 1994. Από τότε μέχρι και σήμερα το Θέατρο αυτό «εξυπηρετεί» όλες σχεδόν τις πολιτιστικές δραστηριότητες της πόλης αλλά και της ευρύτερης περιοχής της Χαλκίδας.

Στην εισαγωγή έγραψα ότι ο Γεώργιος Παπαδημητρίου, ήταν ένας “δικός μας” Παπαδημητρίου. Ας δούμε λοιπόν γιατί τον θεωρώ “δικό μας”. Να πάρουμε τα πράγματα λοιπόν από την αρχή ξεκινώντας από τις αρχές του 1800. Την εποχή εκείνη λοιπόν έφθασαν στο χωριό Κρεμαστός, που βρίσκεται στην κεντρική Εύβοια, μέσω του λιμανιού της Κύμης, δύο αδέλφια από την Κρήτη. Έφυγαν από την Κρήτη κυνηγημένοι, γιατί όπως και πολλοί άλλοι Έλληνες, τόλμησαν και «σήκωσαν κεφάλι» στους Τούρκους. Στον Κρεμαστό, εγκαταστάθηκαν για να χαθούν τα ίχνη τους, επειδή ήταν προς το εσωτερικό της Εύβοιας και κάπως απόμερο χωριό τότε. Άλλωστε δεν ήταν και οι πρώτοι που ακολούθησαν αυτή τη διαδρομή. Μετά το λιμάνι της Κύμης (στο οποίο έφταναν πολλοί κυνηγημένοι κυρίως από την νησιωτική Ελλάδα), το δρομολόγιο αυτό με τον ίδιο περίπου τελικό προορισμό το ακολουθούσαν και πολλοί άλλοι. Στο χωριό εμφανίζονται με το επώνυμο Μούντριχας. Αν αυτό ήταν το πραγματικό τους επώνυμο ή αν το άλλαξαν ή τους το άλλαξαν οι ντόπιοι (που είναι και το πιθανότερο) δεν το γνωρίζουμε. Η αλλαγή πρέπει να έγινε «κόβοντας» την πιθανή κατάληξη …-άκης, που μάλλον θα είχε το αρχικό επώνυμό τους, για να χαθούν τα «Κρητικά» ίχνη τους. Ένα που γνωρίζουμε είναι, ότι και αυτοί αλλά και οι απόγονοί τους (μέχρι και το πρώτο μισό του περασμένου αιώνα) δεν μπορούσαν να αποκοπούν τελείως από τις ρίζες τους και χρησιμοποιούσαν την κατάληξη …-άκης στο όνομά τους αντί για το επίθετό τους. Τους περισσότερους (όταν το επέτρεπε και το όνομά τους) τους έλεγαν Γιωργάκης από το Γεώργιος, Κωνσταντάκης από το Κωνσταντίνος, Βασιλάκης από το Βασίλειος κλπ. Για να είναι ευκολότερη η παρακολούθηση αυτών που γράφω, παραθέτω πιο κάτω ένα μικρό μέρος από το γενεαλογικό δέντρο ολόκληρης της οικογένειας Μούντριχα, που έχει σχέση με το θέμα μας.

Γενεαλογικό δέντρο

Το γενεαλογικό δένδρο όλων των Μουντριχαίων, υπάρχει στο agiorgitatsi.gr και όσοι θέλετε μπορείτε να το δείτε στην ενότητα «γενεαλογικά δένδρα», μαζί με όλα τα άλλα γενεαλογικά δένδρα που υπάρχουν εκεί. Είναι το τελευταίο στη λίστα και έχει “τίτλο” “όλοι οι Μουντριχαίοι”.

Παρακολουθώντας λοιπόν το γενεαλογικό δένδρο βλέπουμε το ένα από τα δύο αδέλφια, που ήρθαν από την Κρήτη, τον Γιωργάκη. Ό πρώτος γιος του Γιωργάκη Μούντριχα, ο Κωνσταντάκης, ήταν ένας από τους πιο εύπορους Κρεμαστιανούς. Λένε μάλιστα, το έχω ακούσει και εγώ παλιά από τους γέρους του Κρεμαστού, ότι στην περιοδεία που έκανε ο βασιλιάς Όθωνας στην Εύβοια και έφτασε μέχρι την Κύμη, διανυκτέρευσε ένα βράδυ στον Κρεμαστό και φιλοξενήθηκε στο σπίτι του Κωνσταντάκη Μούντριχα.

Το πρώτο λοιπόν παιδί του Κωνσταντάκη, ο Δημήτρης, λόγω της καλής οικονομικής κατάστασης του πατέρα του, είχε τη δυνατότητα να σπουδάσει μακριά από το χωριό του και να μάθει γράμματα φοιτώντας στο πρώτο Ελληνικό Σχολείο της ελεύθερης Εύβοιας στη Χαλκίδα (1833-1840). Επειδή κατά την διάρκεια της φοίτησής του ήταν πολύ καλός μαθητής το Σχολείο του απήνεμε το βιβλίο «Οι τέσσερις μεγάλοι προφήτες Ησαΐας, Ιερεμίας, Ιεζεκιήλ, Δανιήλ» (εκδόσεις Λόνδρας 1837) με την αφιέρωση των καθηγητών του στο εξώφυλλο του βιβλίου, που βλέπουμε πιο κάτω.

'Επαινος

Αργότερα επέστρεψε στον Κρεμαστό και όταν ενηλικιώθηκε λόγω των προσόντων που είχε (σπάνιο για την εποχή να ξέρει κάποιος γράμματα εκκλησιαστική μουσική κλπ.) οι συγχωριανοί του φρόντισαν και τον έκαναν και δάσκαλο και γραμματικό και ιερέα του χωριού. Οι διαδικασίες που ακολουθήθηκαν για να γίνει ιερέας φαίνονται στα έγγραφα που παραθέτω στις παρακάτω σελίδες και που προέρχονται από το Ιστορικό Αρχείο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, [Ιερά Μητρόπολις Καρυστίας και Σκύρου, Φάκελος Ενοριακά-Εφημεριακά 1834-1911] και δεν νομίζω ότι χρειάζεται να προσθέσω κάτι περισσότερο.

Στο σημείο αυτό θεωρώ ότι είναι η κατάλληλη στιγμή για να εκφράσω τις θερμές ευχαριστίες μου προς εκείνους οι οποίοι με βοήθησαν σε αυτή μου την προσπάθεια, αρχίζοντας από τον Ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Διευθυντή του Ιστορικού Αρχείου κ. Σπυρίδωνα Κοντογιάννη, για τις πρώτες και σαφείς κατευθύνσεις που μου έδωσε, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Καρυστίας και Σκύρου κ.κ. Σεραφείμ για τα πατρικά καλά λόγια που έγραψε προς την Ιεράν Σύνοδον για το πρόσωπό μου, ώστε να μου επιτραπεί η έρευνα στο Αρχείο Της και τέλος, για μία ακόμη φορά στον Καθηγητή κ. Κοντογιάννη καθώς και την κα Αγγελική Χατζηιωάννου υπάλληλο του Ιστορικού Αρχείου για όσα μου προσέφεραν στο διάστημα που βρέθηκα μαζί τους μελετώντας στο Ιστορικό Αρχείο της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας.

Στις δύο επόμενες σελίδες βλέπουμε την αίτηση των κατοίκων του Κρεμαστού προς τον Σεβασμιώτατον Επίσκοπον Καρυστίας για την χειροτονία του Δημητρίου Μούντριχα ως Ιερέα στο χωριό τους.

Αρχείο Αρχείο

Από την αίτηση αυτή προκύπτει ένα πολύ σημαντικό για την ιστορία του χωριού στοιχείο, που είναι πολύ κοντά στον αριθμό και τα ονόματα των οικογενειών που υπήρχαν στο χωριό την εποχή εκείνη. Και λέω πολύ κοντά, γιατί κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί με βεβαιότητα ότι όλοι οι κάτοικοι ενός χωριού θα συμφωνούσαν με την συγκεκριμένη επιλογή και άρα θα έχουν συνυπογράψει την αίτηση. Στα χωριά κυρίως, είναι σπάνια η ομοφωνία. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους έχει την δική του άποψη. Πριν από τριάντα περίπου χρόνια από το1959, δηλαδή το 1830, ο Κρεμαστός είχε 33 οικογένειες και το 1861, δύο χρόνια δηλαδή μετά από την αίτησή τους, που βλέπουμε παρακάτω ο Κρεμαστός είχε 196 κατοίκους. Ακριβώς μετά, έχω προσπαθήσει να μετατρέψω την χειρόγραφη γραφή του πρωτότυπου με πιο ευανάγνωστα γράμματα για να σας διευκολύνω στην ανάγνωση. Επειδή δεν είμαι φιλόλογος, η εργασία αυτή ήταν για μένα πολύ δύσκολη και γι αυτό σας παρακαλώ να μου συγχωρέσετε τα όποια λάθη θα βρείτε στην «μετάφραση».

Αρχείο

Ακολουθούν, η αναφορά-αίτηση του Δημητρίου Μούντριχα προς τον Σεβασμιώτατον Επίσκοπον Καρυστίας και η αίτηση του τελευταίου προς την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Ελλάδος για την χειροτονίαν του Δημ. Μούντριχα ως ιερέως.

Αρχείο Αρχείο Αρχείο Αρχείο

Όπως βλέπουμε και στο πολύ μικρό μέρος από το γενεαλογικό δένδρο της οικογένειας Μούντριχα που υπάρχει στις αρχικές σελίδες ο Παρθένιος Μούντριχας (τον οποίον αναφέρουν οι κάτοικοι του χωριού στην αίτησή τους) ήταν θείος του Δημητρίου Μούντριχα (αδελφός του πατέρα του) και μέχρι τα γεράματα προσέφερε τις υπηρεσίες του στο χωριό. Κάποτε όπως μου έλεγε πριν από αρκετά χρόνια ο μπάρμπα Βαγγέλης ο Τσαμόπουλος (Ευάγγελος Γεωργάκη Μούντριχας) είχε ακούσει τον παππού του να του λέει ότι ο Παρθένης, που ήταν σε αρκετά μεγάλη ηλικία για τα δεδομένα της εποχής (ήταν 62 χρονών), είχε πάει από την Κλίβανο στο χωριό με τα πόδια ενώ είχε χιονίσει και είχε κάνει ένα γόνατο χιόνι, για να κάνει τη λειτουργία. Που σημαίνει ότι οι διαμαρτυρίες του προς τον αδελφό του τον Κωσταντάκη, γιατί δεν βρίσκουν έναν παπά για το χωρίο, ήταν μάλλον δικαιολογημένες.

Για τον Παρθένιο Μούντριχα, αλλά και για το μοναστήρι της Κλιβάνου παραθέτω πιο κάτω ένα έγγραφο (κατάλογο) του 1836 από το οποίο μπορούν όσοι θέλουν να πάρουν διάφορες χρήσιμες πληροφορίες. Ο «τόπος όπου κείται» το μοναστήρι είναι «κατά τον Δήμον Ταμυναίων απέχον της πρωτευούσης (μάλλον από το Αλιβέρι θα εννοεί) 4 ώρες. Τα ονόματα των μοναχών, την ηλικία τους, το βαθμό τους, τα χωριά τους και την ημερομηνία εισόδου τους στο μοναστήρι τα αντιγράφω πιο κάτω πιο ευανάγνωστα για να σας διευκολύνω στην ανάγνωση.

Αρχείο Αρχείο

Η απάντηση της Ιεράς Συνόδου προς τον Επίσκοπον Καρυστίας.

Αρχείο Αρχείο

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι απόγονοι του Δημητρίου Μούντριχα που είναι πλέον ο Παπαδημήτρης του Κρεμαστού.

Αρχείο

Στην αρχή τα παιδιά του, όπου χρειάζεται να υπογράψουν, υπογράφουν κανονικά με το όνομά τους και ακολουθεί το Παπαδημητρίου Μούντριχας, όπως βλέπουμε πιο κάτω και στο εξώφυλλο του βιβλίου – βραβείου να κάνει ο γιός του Παπαδημήτρη ο Γιάννης το 1883 όταν ήταν ακόμα μαθητής του Δημοτικού Σχολείου. Από τα εγγόνια του όμως και πέρα το επίθετο Μούντριχας παραλείπεται και στη θέση του μπαίνει πλέον μόνο το Παπαδημητρίου. (Είναι η συνηθισμένη περίπτωση με όλους όσους έχουν πρώτο συνθετικό στο επίθετό τους το Παπα….). Έτσι χάθηκε σιγά-σιγά το Μούντριχας και εμφανίστηκε στη θέση του το Παπαδημητρίου. Για αυτό λοιπόν χαρακτηρίζω όλους τους απογόνους του Παπαδημήτρη σαν «δικούς μας». Γιατί είναι και αυτοί όπως είμαστε και όλοι οι υπόλοιποι Μουντριχαίοι κλωνάρια από το ίδιο δένδρο (υπάρχουν και άλλοι πολλοί με το επώνυμο Παπαδημητρίου αλλά δεν είναι συγγενείς μας). Άλλωστε και ο ίδιος ο Γεώργιος Κ. Παπαδημητρίου του οποίου ένα σύντομο βιογραφικό είδατε στην αρχή, το γνώριζε πολύ καλά ότι ήταν συγγενής με τους Μουντριχαίους και όταν έπαιρνε την άδεια του τα καλοκαίρια έλεγε στους γνωστούς του:

- Πάω να καθίσω λίγο στα ξαδέλφια μου στους Μουντριχαίους στη Χαλκίδα να ξεκουραστώ και να πάρω και λίγο καθαρό αέρα.

Στη Χαλκίδα όταν ερχόταν, διέμενε στα σπίτια των συγγενών του, γιατί το πατρικό του δεν ήταν διαθέσιμο.Συνήθιζε όμως μερικές φορές (όταν έτρωγε έξω) τα μεσημέρια ή τα βράδια να κάθεται για το φαγητό του στην ταβέρνα « τα 5 φ » που ήταν κάτω ακριβώς από το πατρικό του σπίτι. Τον «τραβούσε» μάλλον το μέρος και αυτό πιστεύω ότι ήταν απολύτως φυσιολογικό.

Χαλκίδα Νοέμβριος 2012 - Γιάννης Προκ. Μούντριχας